مثل ماه شب چهارده

چقدر دلم برای همین مکالمه ساده تنگ شده ، این مدل که میبافی دیر میاد بالا، آره میدونم الان هیچی نشده یک کاموا تموم کردم، ولی قشنگ میشه، اره چون کوتاهترم هست اشکال نداره.

مثل ماه شب چهارده...

زندگی من یک پارادوکس بزرگ دارد!

مثل ماه شب چهارده...

کاش به ما یاد نداده بودند این همه غمگین بودن و پیدا کردن بهانه های غمگین بودن را !

مثل ماه شب چهارده...

قسمت آخر سریال این فصل رو که دیدم یک جاییش خیلی دلم خنک شد و واقعا کیف کردم، خیالم راحت شد. وقتی که اون آدمایی که ادای مذهبی ها رو در میاوردن همه به فنا رفتن! آون آتش سبز رو که نشون داد من اصلا یک نفس راحتی کشیدم. حس بدی که از دیدن اون زن وقتی میگفت اعتراف کن با اون حالت خیلی آشنا که بارها تو مملکت خودمون باهاش روبرو شده بودم، خیلی بدم میومد از این دسته حتی بیشتر از رمزی بولتون.

مثل ماه شب چهارده...

امروز خبر فوت پدر یکی از دوستانم رو شنیدم، از دست دادن پدر بدترین و بی رحمانه ترین کابوس زندگی هر دختریه فکر کنم. وقتی میومدم اینجا همش این ترس رو داشتم که دیگه پدربزرگم رو نبینم که همینطور هم شد، گاهی وقتها فکر می کنم آیا زندگی اینجا ارزشش رو داره که از بابام دور باشم؟

مثل ماه شب چهارده...

موسیقی های خوبی پیدا کردم این روزها، گاه در حین کار گوش میکنم مدهوش میشوم و لبخندی بر لب به دو ماه آینده فکر می کنم.

مثل ماه شب چهارده...

چهار اتاق خوابه، سفید با سقف شیروونی، باز و روشن و آفتابی، یک پیانو در گوشه، مبلمان و وسایل قهوه ای خوشرنگ، شایدم سفید، با همه چیزهای کوچیک رنگی و خوشکل مخصوص به خودم، سه تا بچه، دو تا دختر یه پسر، کارتحقیقی برای من، فنی و تخصصی برای یار، بابام سلامت و خوشحال، داداشها موفق و شاد، خواهر خوشحال و موفق، همه چی خوب، همه چی خوووووووب.

مثل ماه شب چهارده...